Z oddychania aerobowego przechodzimy w tryb oddychania anaerobowego, kiedy powstaje tzw. dług tlenowy. Niedotlenienie wywołuje stres organizmu w związku z czym silnie wydzielane są endorfiny. Zjawisko to często opisywane jest jako przejęcie kontroli umysłu nad ciałem. Dzięki temu, bardzo często, mimo ogromnego wysiłku, bólu i braku sił fizycznych, można kontynuować bieganie. Prowadzi nas głowa.

Bieganie zatem poprawia nastrój. To pewne. Stan taki może trwać nawet do kliku godzin po treningu czy zawodach biegowych. Pytanie jednak, czy zawsze powinniśmy na tej fali ulegać dobremu samopoczuciu? Pamiętajmy, że hormony w końcu wrócą na swoje miejsce. Cieszmy się, ale przede wszystkim z osiągniętych wyników. Motywujmy się tym, że dzięki bieganiu będziemy zdrowsi. Polepszy się nasza sylwetka, ale także usprawnimy myślenie i psychikę. Sam fakt, że po samym treningu wpadniemy w euforię, nie może być jedyną i ostateczną motywacją.